Przejdź do treści
PL
Bilety
Nawa główna katedry w Mediolanie w stronę prezbiterium

Wnętrze katedry w Mediolanie: co zobaczyć

Pięć naw, pięćdziesiąt dwa filary i sześć stuleci sztuki w jednej marmurowej przestrzeni. Oto przewodnik, strefa po strefie, po tym, obok czego wielu zwiedzających przechodzi, nie zauważając.

Katedra (zwiedzanie z biletem): Codziennie 9:00–19:00. Ostatni bilet 17:50, ostatnie wejście 18:00.

Zdjęcie: Angels1964, CC BY-SA 4.0, z Wikimedia Commons

Na tej stronie
  1. Wnętrze w liczbach
  2. Południk
  3. Prawa nawa
  4. Święty Bartłomiej obdarty ze skóry
  5. Pomnik Medeghina
  6. Prezbiterium i Święty Gwóźdź
  7. Organy
  8. Witraże absydy
  9. Najstarszy portal
  10. Kandelabr Trivulzio
  11. Lewa nawa
  12. Krypta i Scurolo św. Karola
  13. Pod placem: baptysterium
  14. W listopadzie: Quadroni
  15. Najczęściej zadawane pytania
€10Duomo + Muzeum
€8Tylko Duomo, środy
60′minimalny czas zwiedzania
+€3,50Krypta św. Karola

Ceny z oficjalnej kasy, sprawdzone 25 października 2026. Zwiedzanie katedry i Muzeum zajmuje co najmniej 60 minut.

Wnętrze w liczbach

Wchodząc od fasady, stajesz przed kamiennym lasem. Kościół ma pięć naw i trójnawowy transept; nawa główna jest dwa razy szersza od bocznych i ma około 45 metrów wysokości: to najwyższe gotyckie sklepienia spośród wszystkich ukończonych kościołów. Spoczywają na 52 filarach wiązkowych o kapitelach pełnych nisz i posągów świętych i proroków.

Pośrodku, nad skrzyżowaniem naw, wznosi się tiburium Giovanniego Antonia Amadea, wysokie na 68 metrów. Sklepienia wyglądają, jakby były wyrzeźbione niczym koronka, ale to złudzenie: maswerki są namalowane, a prace rozpoczęto w XV wieku i ukończono w XIX.

Południk, tuż za wejściem

Promień słońca zbliżający się do linii południka w Duomo
Południowy promień słońca na linii południka. Zdjęcie: Alaexis, CC BY-SA 4.0, z Wikimedia Commons

Zaraz po wejściu spójrz na posadzkę: mosiężny pas przecina nawę i wspina się na trzy metry po ścianie północnej. To południk zbudowany w 1786 roku przez astronomów z Brery. Na przeciwległej ścianie, na wysokości prawie 24 metrów, jest mały otwór: w prawdziwe południe słoneczne promień światła pada na linię, obok marmurowych płytek ze znakami zodiaku.

Dawniej południk wyznaczał czas mediolańskim zegarom: gdy promień dotykał linii, sygnał szedł na wieżę Palazzo dei Giureconsulti, a stamtąd do Zamku Sforzów, gdzie wystrzał armatni ogłaszał południe.

Wzdłuż prawej nawy znajdują się jedne z najstarszych grobowców w katedrze.

  • Surowy kamienny sarkofag arcybiskupa Ariberta z Intimiano (zm. 1045), zwieńczony kopią jego krucyfiksu ze złoconej miedzi; oryginał jest w Muzeum Duomo.
  • Grobowiec Ottona Viscontiego, arcybiskupa, od którego zaczęły się rządy Viscontich, przeniesiony z dawnej bazyliki Santa Tecla.
  • Sarkofag Marca Carellego, dobroczyńcy, który przekazał trzydzieści pięć tysięcy dukatów na przyspieszenie budowy: arcydzieło późnogotyckiej rzeźby (1406).
  • Witraż z Dziejami św. Eligiusza, wykonany przez Niccolò da Varallo w latach 1480–1489: jeden z nielicznych renesansowych witraży zachowanych w całości, ze scenami z codziennego życia XV wieku.

Święty Bartłomiej obdarty ze skóry

Święty Bartłomiej obdarty ze skóry, Marco d'Agrate, 1562
Święty Bartłomiej obdarty ze skóry, Marco d'Agrate, 1562. Zdjęcie: Yair Haklai, CC BY-SA 4.0, z Wikimedia Commons

W prawym transepcie stoi być może najsłynniejszy posąg w Duomo. Apostoł Bartłomiej, który poniósł męczeńską śmierć przez obdarcie ze skóry, ukazany jest z odsłoniętymi mięśniami i własną skórą przerzuconą przez ramiona niczym stuła. To dzieło Marca d'Agrate (1562), który z dumą podpisał cokół: „Non me Praxiteles sed Marcus finxit Agrates”, nie Praksyteles, lecz Marco d'Agrate mnie wyrzeźbił.

To bardziej lekcja anatomii wykuta w marmurze niż wizerunek dewocyjny.

Pomnik Medeghina

Naprzeciw św. Bartłomieja stoi pomnik nagrobny Gian Giacoma Mediciego, zwanego il Medeghino, wykonany przez Leone Leoniego w latach 1560–1563 dla jego brata, papieża Piusa IV. Kondotier jest z brązu, a płaszcz zakrywa jego kulawą nogę; po bokach stoją Pokój i Cnota Wojskowa. Obok ołtarz z kamieni szlachetnych (chalcedon, serpentyn, lapis lazuli) zaprojektowany przez Pirra Ligoria i podarowany przez papieża jego bratankowi, Karolowi Boromeuszowi.

Prezbiterium i Święty Gwóźdź

Prezbiterium z szafami organowymi i ambonami
Prezbiterium z ambonami i szafami organowymi. Zdjęcie: Aconcagua, CC BY-SA 3.0, z Wikimedia Commons

Sercem katedry jest prezbiterium zamówione przez św. Karola Boromeusza i zaprojektowane przez Pellegrina Tibaldiego. Ołtarz główny konsekrował papież Marcin V 16 października 1418 roku, w dniu, w którym nowe Duomo zaczęło działać jako kościół. Pośrodku stoi okrągła kapliczka z tabernakulum, dar Piusa IV dla bratanka; po bokach wielkie srebrne posągi św. Karola (1610) i św. Ambrożego (1698).

Spójrz w górę, na sklepienie nad ołtarzem: małe czerwone światełko wskazuje najcenniejszą relikwię Duomo, Święty Gwóźdź, według tradycji jeden z gwoździ z Krzyża. Aby go zdjąć, arcybiskup wjeżdża na górę w nivoli, XVII-wiecznej windzie w kształcie obłoku, od której pochodzi nazwa obrzędu Nivoli, odprawianego we wrześniu w święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Organy

Dwie wielkie złocone szafy po bokach prezbiterium należą do XVI-wiecznych organów Gian Giacoma Antegnatiego i Cristofora Valvassoriego, dziś części jednego instrumentu o 15 800 piszczałkach, jednego z największych na świecie. Wśród organistów Duomo był Johann Christian Bach, syn Johanna Sebastiana.

Witraże absydy

Fragment witraża Apokalipsy w absydzie, XV wiek
Fragment środkowego witraża absydy, poświęconego Apokalipsie. Zdjęcie: Carlo Dell'Orto, CC BY-SA 3.0, z Wikimedia Commons

Idąc za ołtarzem, obejściem, dochodzisz do trzech wielkich witraży absydy, najstarszych i największych w katedrze. Dwa boczne, po 130 kwater każdy, opowiadają Stary i Nowy Testament; w latach 1833–1865 wykonała je na nowo rodzina Bertinich. Środkowy, poświęcony Apokalipsie, zachował w górnej części około pięćdziesięciu fragmentów z XV i XVI wieku: zamówiono go w 1416 roku i nazywa się go „della razza” od wielkiego promienistego słońca, godła Viscontich.

Jeden z witraży katedry w Mediolanie
Witraże powstawały przez sześć stuleci, od XV do XX wieku. Zdjęcie: Daniel Case, CC BY-SA 3.0, z Wikimedia Commons

Wzdłuż naw styl witraży zmienia się co kilka metrów: renesans, manieryzm, XIX i XX wiek. Witraż ze św. Michałem strącającym diabła (Giovanni Domenico Buffa, 1939) w lewej nawie jako jedyny przedstawia jedną scenę na całej wysokości 17 metrów.

Najstarszy portal

W obejściu portal zakrystii północnej wyznacza dokładnie miejsce, w którym rozpoczęto budowę. Jego dekoracja rzeźbiarska, autorstwa Giacoma da Campione i Giovannina de' Grassi, pochodzi z 1386 roku: to najstarsza rzeźba w Duomo, z głowami proroków o rozwianych brodach i fantazyjnych nakryciach głowy oraz śladami pierwotnych barw.

Kandelabr Trivulzio

Brązowy kandelabr Trivulzio w północnym transepcie
Kandelabr Trivulzio w lewym transepcie. Zdjęcie: G.dallorto, CC BY-SA 2.5 it, z Wikimedia Commons

W lewym transepcie, przed kaplicą Madonna dell'Albero, wznosi się gigantyczne drzewo z brązu: kandelabr Trivulzio, podarowany w 1562 roku przez archiprezbitera Trivulzia. To średniowieczne arcydzieło przypisywane Mikołajowi z Verdun lub artystom nadreńskim: jego stopa wspiera się na fantastycznych bestiach, a wzdłuż ramion biegną sceny ze Starego Testamentu, sztuki wyzwolone, rzeki i Pokłon Trzech Króli.

W tym samym transepcie małe drzwi prowadzą na Schody Książąt, niegdyś zarezerwowane dla dostojnych gości: dziś prowadzą do windy na tarasy.

  • Baptysterium Pellegrina Tibaldiego: mała świątynia na czterech kolumnach, w której misą jest rzymski sarkofag z porfiru.
  • Ołtarz Krucyfiksu św. Karola z drewnianym krucyfiksem, który święty niósł w procesji podczas zarazy w 1576 roku. Pod ołtarzem pochowany jest kardynał Carlo Maria Martini.
  • Witraż Czterech Świętych Koronowanych, zaprojektowany przez Tibaldiego w 1567 roku: czterech rzeźbiarzy męczenników, patronów kamieniarzy.
  • Ołtarz św. Ambrożego z obrazem Federica Barocciego (1603): cesarz Teodozjusz klęczący przed biskupem Mediolanu.

Krypta i Scurolo św. Karola

Scurolo św. Karola w krypcie Duomo
Scurolo św. Karola, ośmioboczna kaplica pod prezbiterium. Zdjęcie: Carlo Dell'Orto, CC BY-SA 3.0, z Wikimedia Commons

Zza chóru schody prowadzą pod prezbiterium. Okrągła krypta Tibaldiego była „zimowym chórem” kanoników, cieplejszym niż kościół. Naprzeciw znajduje się Scurolo św. Karola, ośmioboczna kaplica Francesca Marii Richiniego (1606) wyłożona srebrnymi panelami z dziejami życia świętego. Pośrodku srebrna urna o ściankach z kryształu górskiego, dar Filipa IV Hiszpańskiego, kryje ciało Karola Boromeusza w szatach pontyfikalnych.

Wejście z dopłatą €3,50 lub z Culture Pass (€15).

Pod placem: baptysterium św. Ambrożego

Schody przy wejściu prowadzą około czterech metrów pod plac, na poziom Mediolanu z IV wieku. Tu znajdują się pozostałości baptysterium San Giovanni alle Fonti, zbudowanego w latach 378–397: ośmiobocznego, o średnicy ponad 19 metrów, z chrzcielnicą pośrodku. To tutaj św. Ambroży ochrzcił św. Augustyna w noc wielkanocną 387 roku. Obok widać absydy bazyliki Santa Tecla, rozebranej w latach 1461–1462.

Strefa Archeologiczna wymaga dopłaty €5 lub Culture Pass (€15), który obejmuje też kryptę i Muzeum.

W listopadzie: Quadroni św. Karola

Co roku w listopadzie, miesiącu święta św. Karola (4 listopada), w Duomo wystawiane są Quadroni: cykl wielkich XVII-wiecznych płócien o życiu i cudach świętego, namalowanych przez czołowych malarzy lombardzkich tamtych czasów, m.in. Cerana i Giulia Cesarego Procacciniego. Płótna większej serii mierzą sześć metrów na cztery i trzy czwarte. To pora roku, w której wnętrze Duomo zmienia się najbardziej.

Zanim wejdziesz

  • Przy wejściach jest kontrola bezpieczeństwa: wyjmij z kieszeni metalowe przedmioty i otwórz torby.
  • Do katedry nie można wnosić walizek, kasków ani przedmiotów ze szkła; odradza się duże torby.
  • Zakryte ramiona i kolana; bez nakryć głowy, plecaków, jedzenia i napojów, statywów i lampy błyskowej. Na tarasy nie wolno wchodzić w wysokich obcasach ani z wózkami dziecięcymi.

Godziny, dni zamknięcia Muzeum i nabożeństwa znajdziesz na stronie godziny otwarcia Duomo; ulgi i karnety: wszystkie ceny biletów.

Najczęściej zadawane pytania

Czy za zwiedzanie wnętrza katedry w Mediolanie trzeba płacić?

Za zwiedzanie tak: bilet Duomo + Muzeum kosztuje €10 (ulgowy €5); w środy jest bilet „Tylko Duomo” za €8. Wstęp jest bezpłatny tylko na modlitwę lub Mszę, wejściami dla wiernych.

Co zobaczyć w Duomo, jeśli mam mało czasu?

Południk przy wejściu, św. Bartłomieja obdartego ze skóry w prawym transepcie, czerwone światełko Świętego Gwoździa nad ołtarzem, trzy witraże absydy i kandelabr Trivulzio w lewym transepcie. Spokojnym krokiem dobre pół godziny.

Czy krypta i Scurolo św. Karola są wliczone w bilet?

Nie, to dopłata €3,50. Są wliczone w Culture Pass (€15), który obejmuje też Strefę Archeologiczną i Muzeum.

Czy w Duomo można robić zdjęcia?

Zasady wstępu oficjalnej kasy zabraniają używania lampy błyskowej, statywów i dronów.

Kiedy wystawiane są Quadroni św. Karola?

Co roku w listopadzie, w miesiącu św. Karola Boromeusza (święto 4 listopada). Wielkie XVII-wieczne płótna są wystawione w katedrze przez cały miesiąc.

Źródła

Duomo + tarasy od €27 w Tiqets
Rezerwuj